Knokken om je potentie waar te maken (2): het verhaal van Glenn

In deel twee van onze reeks over jongeren die ondanks een moeilijke schoolloopbaan hun talenten waarmaken: het verhaal van Glenn Ederveen (26). Lange tijd werd hij een ‘probleemkind’ genoemd. “Ik haalde goede cijfers, maar ik was ook druk en lastig. Daarom werd ik op jonge leeftijd al naar het speciaal onderwijs gestuurd. Omdat ik thuis ook lastig was, ging ik daarnaast naar dagbesteding.” Hij heeft er maar weinig goede herinneringen aan. Maar dat verandert als hij het Hout- en meubileringscollege  (HMC) ontdekt. Glenn blijkt talent te hebben:  al snel wordt hem gevraagd te assisteren tijdens de lessen en niet lang daarna gaat hij zelf lesgeven. Nu is hij een succesvol meubelmaker met een goedlopend bedrijf. “Maar ik hou nog altijd graag praatjes op scholen en beurzen als ambassadeur van het HMC. Ik geloof dat het belangrijk is jongeren niet te snel te vertellen dat ze ‘onleerbaar’ zijn, maar samen te blijven zoeken naar wat wél werkt voor iemand.

Je leest het verhaal van Glenn op de pagina publicaties.

Knokken om je potentie waar te maken: het verhaal van Sümer

“Als je in het onderwijs slimmer overkomt dan ze verwachten, laten ze je dat voelen. Studenten omarmen dat beeld, ze internaliseren het. Als ik een woord als ‘speculeren’ gebruikte, werd ik uitgelachen.”

Hoewel Sümer Şen tijdens zijn schoolloopbaan keer op keer geconfronteerd werd met een gebrek aan vertrouwen in zijn capaciteiten, bleef hij volhouden. De mensen die hem wél steunden op zijn pad, speelden een cruciale rol in zijn ontwikkeling. Inmiddels is Sümer 24 jaar en tutor aan de faculteit filosofie van de Radboud Universiteit. Trots deelt hij zijn verhaal, in het eerste van een reeks interviews voor Bureau de Bedoeling die we op termijn gaan bundelen.

Lees hier het verhaal van Sümer.

De bedoeling volgens Andre de Best

“Pas als je de bedoeling kent, kun je het goed doen”

Als groepsleerkracht was de spannendste schooldag de eerste in het schooljaar. Dan zaten er nieuwe kinderen in de klas die je nog moest leren kennen. En de kinderen moesten jou leren kennen. Een verzameling van karakters en talenten die samen een groep vormen. Het belangrijkste vond ik als leerkracht, dat iedereen veilig zichzelf kon en mocht zijn, maar wel rekening moest houden met elkaar. Vanaf dag 1 maakte ik de kinderen duidelijk wat er van ze verwacht werd en wat ze van mij konden verwachten. Het was belangrijk om dit, zeker de eerste weken geregeld te herhalen, tot het een vanzelfsprekendheid werd.

Als directeur en bestuurder heb ik door de jaren heen ontdekt dat, wat er gebeurt in de eerste schoolweken, lijkt op de eerste werkweken in een nieuwe organisatie. Het verschil is alleen dat de organisatie al bestaat en dat jij nieuw binnenkomt…. Dat vraagt om geduld en nieuwsgierigheid. Het is van groot belang om de organisatie snel te leren kennen. Dat lukt alleen als je in gesprek gaat met de mensen die in die organisatie werken. Door de juiste vragen te stellen kom je erachter wat het gezamenlijk doel van de organisatie is en wat het persoonlijk doel van de medewerkers. Het is mijn bedoeling om deze twee te verbinden en de talenten van mensen daarbij optimaal te benutten.